Baroni, Emre, Sow, Webo,
Kuyt, Yobo, Meireles, Egemen,
Gökhan Gönül, Caner Erkin,
Ve, Volkan Demirel.
Bıraktığındaki takım buydu.
Nisan ayındaydık 2014’ün ve şampiyon olmuştu bu takım.
34 lig maçında 74 gol atıp 33 gol yemiş ve 74 puan almıştı.
En yakın rakibine 9 puan fark atmıştı.
Garantilendikten sonra işi sıkı tutsa, fark daha çok olurdu.
Ne oldu?
Büyük “Ego”, sözleşme yeniledikten bir hafta sonra işine son verdi bu eserin sahibine.
Yine de;
Dört buçuk sene içinde, herhangi bir eleştiri, kötü söz, ima çıkmadı ağzından.
Gel dediler, gerisi teferruat dedi, koşarak geldi.
Ve dün.
İlk kırk beş dakika zaman makinesinde gibiydi 50 bin kişi ve ekran başındakiler.
Eminim Ali Başkan, içten içe Temmuz ayına geri dönmeyi bile düşünmüştür bir an.
Çünkü Slimani’den bir Sow, Ayew’den Webo, Ekici’den Kuyt çıkmıştı adeta ilk yarı sahaya.
Sihirli değnekti sanki.
Ama…
Hiçbir sihir gerçeklerin önüne geçemez. Öyle bir özelliği vardır yalın gerçeğin.
Geçemedi de.
İkinci yarı sahada, Comoli’nin takımı vardı. Cocu’nun ruhu dolaşıyordu sanki çimlerin üzerinde.
“Ego’nun yıllara sari verdiği hasarı”, “Comoli seçiminin yanlışını” hiçbir sihir, hiçbir keramet örtemez,
kapatamazdı.
Kapatamadı da.
90+2’de yenen o golü, Yanal’ın takımı değil, devraldığı enkaz yedi.
Gerçeklerin bir güzel yanı da, görmesini bilirse insan, ayna tutmasıdır tüm açıklığıyla.
Artık kaçarı, mazereti kalmadı.
18 maç kaldı.
17. sırada takım, ‐8 averajla,
Ve 11 maçtır galip gelemiyor…
Sahasında bile önüne gelen puanı alıp gidiyor…
Yıllar önce, İzmir işgal edildiğinde Yunan ordularınca, İkdam Gazetesi şöyle yazmıştı başlığına;
“Kalk uyan! Yoksa ardı hicrandır”.
Bundan sonra;
Mazeret yok…
Bahane yok…
Şikayet yok…
Çünkü dediği gibi Yanal’ın,
Konu Fenerbahçeyse, gerisi teferruat, ötesi yok.
Yiğit Özar
