Önümüzdeki hafta, yuvamız, özümüz olan Cumhuriyetimiz 95 yaşında olacak.
Emeği geçen herkese binlerce şükran, binlerce teşekkür.
Bu tarih, takvim yapraklarındaki herhangi bir gün değil.
Bize dair olanın başlangıç tarihi aynı zamanda.
Biz…
Yani Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş, Trabzonspor, Denizlispor, Aydınspor, Gençlerbirliği, Altınordu, Göztepe…
Hepimiz…
Hem bu lige Turgay Şeren, Süleyman Seba, Lefter diyeceksin, hem de onları, hepimizi var eden yılları yok sayacaksın.
Kısacası 28 yani.
Bu sadece çubuklunun değil, hepimizin hakkı.
Fakat;
Zamanlaması içime sindi mi? Kocaman bir hayır.
Bu hakkı, neden rakiplerimizden 3-4 şampiyonluk öndeyken yapmadık da şimdi sosyal medyaya manifestolar yayımlıyoruz?
Niyet ne kadar gerçekçi ve iyi de olsa, 9 maçta 9 puanı, 15. sırayı örtmek için yapılmış havası vermiyor mu size de? Sizi de rahatsız etmiyor mu bu durum?
Sadece futbolun değil, evrimin, doğanın da kuralıdır. Dün yoktur.
“Dün dünde kaldı cancağızım, bugün yeni şeyler söylemek lazım”.
Mevlana, taa 7 asır önce fark etmiş bunu ve bu güne ışık tutmuş adeta.
Tabidir ki düşme hattı değil çubuklunun yeri. Tabi ki her takım yaşar zaman zaman böyle sıkıntılar.
Ama bunun panzehiri, en dipteyken en tepede olduğunu iddaa etmek değil, bunu sahada bizzat göstermektir.
Peşine düşmemiz gereken, elde edilmiş 28 şampiyonluktan öte 29’uncudur.
Öyle iken, Anderlecht, Ankaragücü, Galatasaray…
Geçen 9 maça bakılınca, 29 görünüyor mu?
Zor.
Yiğit Özar
